De ernst van de hele situatie werd mij eenmaal thuis, nog duidelijker. Vrijdagmorgen rond een uur of acht was ik thuis. Ik heb die dag samen met mijn moeder een poos geslapen. De windbuks werd op mijn verzoek uit het zicht gezet. Er kwam visite. Familie, buren en kennissen kwamen langs en brachten cadeautjes mee. Wanneer ik naar buiten wilde moest ik bij huis blijven. Het was een rare ervaring om zo in de belangstelling te staan. In principe kon en mocht alles. De meeste visite kwam op zaterdag. Omdat ik misselijk bleef werd de huisarts er bij geroepen en hij vroeg mij of ik niet naar mijn vriendjes en vriendinnetjes in het ziekenhuis wilde. Dat wilde ik niet en ik mocht thuisblijven. Een paar dagen later was ik weer beter.

Na een week thuis te zijn geweest gingen we weer naar school. De gijzeling was nog niet afgelopen en vier leraren bevonden zich nog steeds in de school. We kregen halve dagen les maar in mijn beleving was het niet echt les maar meer het doen van leuke dingen. Ik woonde in het buitengebied en werd elke dag met een bus van huis gehaald en ook weer teruggebracht. Elke dag werd de school doorzocht door de ME. Eenmaal was dat niet op een juiste manier gedaan en werden we zonder pardon terug naar huis gebracht. Toen we buiten stonden te wachten liet één van de kinderen een kogel zien die hij gevonden had in de school. De kogel werd door de ME in beslag genomen.

Op zaterdag 11 juni gaven de kapers van de school zich over nadat de school was aangevallen met een tank. Ik kan mij herinneren dat mijn ouders mij wakker maakten om te vertellen dat het voorbij was. Op tv waren beelden van de bestorming te zien. Tegelijkertijd met het bestormen van de school werd ook de trein bestormd. Angstaanjagend vond ik de beschieting van de trein en de straaljagers die over de trein vlogen. Twee gegijzelden en zes kapers kwamen bij de bevrijding om het leven.

Tot aan de zomervakantie gingen we halve dagen naar school. De school werd afgebroken en men bouwde een nieuwe school op een andere plaats in het dorp. Na de vakantie gingen we voor een half jaar per bus naar een noodschool in Assen. Na de kerstvakantie konden we weer in het dorp naar school. In de klas werd er niet meer over de gijzeling gesproken.