Hoe vaak ik inmiddels met mijn backspace toets de tekst heb gewist die ik hier neer wilde zetten weet ik niet meer. Er zijn mensen die bepaalde gebeurtenissen prachtig kunnen beschrijven en omschrijven. Zo’n kunstenaar zal ik helaas nooit worden. Toch ga ik proberen mijn eigen verhaal hier neer te zetten.

Het afgelopen jaar was een heftig jaar. Van workaholic naar werkloos. Totaal onverwachts moeten horen dat er geen plaats meer is in het bedrijf waar je werkt en dat je maar naar iets anders moet gaan uitkijken. Stel je voor dat je de laatste jaren keihard hebt gewerkt. Lange werkdagen en veel uren draaien, door de week maar ook tijdens het weekend. Dit alles dan ook nog eens onder tijdsdruk. Overuren en stress horen nu eenmaal bij het beroep waar ik jaren geleden voor koos. Maar het plezier wat ik in mijn werk had woog op dat moment niet op tegen de vele nadelen. Wanneer je veel werkt kom je eenvoudig weg niet toe aan andere dingen en dat heb ik geweten !

In augustus 2005, net na de vakantie die overigens ook als shit was vanwege het weer, werd mij in een beoordelingsgesprek meegedeeld dat ik op zoek moest gaan naar een nieuwe baan. Over hoe lang ik daar nog zou kunnen werken daar deed men in eerste instantie vaag over. Verdoofd heb ik het gesprek aangehoord en ben na het gesprek naar huis gegaan. De eerste dagen drong het eigenlijk niet goed tot mij door. De volgende dag was ik gewoon weer op het werk en probeerde zo goed en zo kwaad als het ging mijn werk te doen. In het gesprek was mij meegedeeld dat ik er niet over mocht spreken met mijn collega’s. Dat deed ik dan ook maar niet maar naar mate de dagen voorbij gingen begon de verdoofde toestand langzamerhand te verdwijnen en kwamen er allerlei gevoelens naar boven. Ongeveer twee weken later kreeg ik een emailtje van één van de directieleden dat mijn beoordeling afgerond moest worden en ik een reactie moest geven op hetgeen wat zij over mij hadden geschreven. Deze reactie gaf ik de dag erna. Nog dezelfde dag kreeg ik een bevestigingsemail dat de beoordeling was afgerond. Op mijn reactie volgde echter een nieuwe reactie van één van de directieleden. Deze laatste reactie deed mij uit mijn verdoofde toestand komen en het tijdbommetje, wat diep van binnen aan het tikken was, ging in volle hevigheid af. Diezelfde dag vertrok ik om half 6 richting huis. Achteraf gezien was dit de laatste dag dat ik er had gewerkt. In het weekend kwamen alle emoties los. De maandag erop melde ik mij ziek en bezocht mijn huisarts en nam contact op met de arbo-arts. Twee weken rust was het adviesvan de laatste en daarna moest ik maar zien. Vanuit het werk poogden ze tijdens deze ‘rustperiode’ een afspraak te maken voor een vervolggesprek maar ik voelde mij niet sterk genoeg daarvoor. De sfeer tijdens dit telefoontje was dusdanig dat ik besloot om het niet zelf af te gaan handelen. Ik maakte een afspraak met een advocate en vroeg haar of zij mijn zaken wilde behartigen. Achteraf gezien is dit de enige en juiste beslissing geweest.

Eind oktober waren ze er eindelijk uit. Het arbeidscontract zou per 1 maart 2006 worden beëindigd. Hulde aan de advocaat, ik had het niet beter kunnen doen.