Daar sta je dan. Na 18 trouwe dienstjaren mag je gaan bedenken wat je nu wilt gaan doen. Vanuit de werkgever werd er aangeboden dat men mij er wel bij wilde helpen. Vanuit een baan was het immers makkelijker om een nieuwe baan te vinden. Een mooi aanbod maar erg veel vertrouwen had ik daar op dat moment niet in. Een outplacements-traject wilde ik wel ingaan maar dan wel met een extern bureau. De werkgever was bereid om dit te betalen.

Zelf heb ik een outplacementsbureau gezocht, een oudcollega. Vele gesprekken volgden. Hij kende de klappen van de zweep, hij had het immers zelf ook meegemaakt en kende ook verhalen van nogmeer oudcollega’s. Ik heb veel aan deze gesprekken gehad. Uiteindelijk koos ik voor zelfstandig ondernemer en op 29 maart 2006, mijn veertigste verjaardag, was de inschrijving bij de Kamer van Koophandel een feit. Het is inmiddels een jaar later en ben druk met het opzetten van mijn eigen bedrijf. De eerste cliënten zijn een feit. Alhoewel ik mij besef dat ik er nog lang niet ben, ik heb er een tevreden gevoel over.

In het afgelopen jaar sprak ik een aantal oud-collega’s. Elke dag doet mij meer beseffen dat de dag van slecht nieuws misschien wel de beste dag van het jaar 2005 of misschien zelfs wel van de laatste jaren is geweest. Het klinkt heel gek als ik dit zo opschrijf maar het ontslag heeft meer in mij los gemaakt dan mij lief is. Misschien was dit wel het keerpunt in mijn leven. Dat klinkt zwaar maar wanneer ik terugkijk dan zie ik een aaneenschakeling van gebeurtenissen. De onbezorgde kindertijd waar plotsklaps een einde aan kwam door een traumatische ervaring. Het puberen en het volwassen worden. Eindelijk van school en aan het werk. Sparen voor en dromen van een eigen plek. Nog voor het bereiken van dit doel werden we thuis getroffen door ziekte. De twee jaar die volgden waren verre weg van leuk. Angst, spanning, hoop en verdriet. Verdriet om te weten dat je één van je ouders moet gaan missen en de manier hoe wij maar vooral zij dit heeft moet ondergaan. Heel snel wisten we dat er geen hoop meer was. Uiteindelijk stierf mijn moeder anderhalf jaar later. Twee jaar daarna verliet ik het ouderlijk huis.

Het verlaten van het ouderlijk huis had ik mij anders voorgesteld. Waar ik al even naar uitkeek gebeurde, maar dan nu wel als een soort vlucht. Na anderhalf jaar kocht ik mij een woning in een andere plaats en stortte me volledig op mijn werk. Zo vlogen de jaren om totdat het de dag der dagen werd.

Was het dan alleen maar ellende ?  Nee natuurlijk niet ! Er zijn heel veel belevenissen en gebeurtenissen waar ik met veel plezier aan terug denk. Laatst hoorde ik een liedje van de CD Molenbeekstraat van Ernst Jansz, ja die van Doe Maar,  en de tekst in één van zijn nummers vind ik heel erg toepasselijk voor de gebeurtenissen in mijn leven.

er kunnen stormen zijn
tegenslag en pijn
en angst voor wat er komen zal
maar er zullen altijd weer ontelbaar mooie dingen zijn